🌿🍃☘🍀
یادی از مرحوم عمو سیدابراهیم
سید ابراهیم حسنی فرزند بزرگ سیدمحمد و نوه سیدهادی بود
ساکن ماماهان بود، در اواخر عمر در همدان اسکان داشتند و در رمضان سال ۱۳۸۲ به رحمت خدا رفتند، فکر کنم حدود ۸۰ سالی داشتند
کشاورز زحمت کشی بود مهربان، بی تکلف و بی ریا
کمتر میشود مانند او را یافت
هرگز ندیدم غیبت کسی را بکند و پشت سر کسی جمله ای بگوید
با همه تنگ دستی اش هرگز ندیدم حسرت چیزی را بخورد و بر کسی حسودی کند
با هم سختی ها و تنگدستی ها ، بلند نظر و همیشه رضایتمند و شکرگزار بود
هیچوقت او را خسته و بی حوصله و درهم ندیدم، هرگز نشنیدم از ناراحتی و یا دلخوری از کسی چیزی بگوید و ناراحت نداشته ای باشد!
خانه ایشان در ابتدا در جنب خانه عمویم سید محسن،و نزدیک خانه ما بود، سال ۵۴ یا ۵۵ که به ماماهان کوچ کردیم، من بچه بودم، زمستان های سردی بود میرفتم خانه شان، زیر کرسی ما را گرم میکرد و خاطره میگفت، و یک کتاب هم دست می گرفت فکر میکنم قرآن و یا کتاب دعا و مانند آن بود،
چیزی که از خاطره گفتن هایش در یادم مانده ،خاطراتش از پیاده روی به کربلا بصورت قاچاق بود که چند ماه در عراق مجبور به کار شده بود ، در یک نانوایی، از مردم آنجا و از زبان عربی میگفت: به نان میگفتند خبز، به نانوا می گفتند خباز، .. از افراد آنجا به نام اسم میبرد و از صفا و خوبی های آنها میگفت،
همان سال ها یادم می آید در یک زمستان سخت که برف سنگینی باریده و هوا به شدت سرد بود، حال برادرم سیدحسن که حدود دو تا سه سال داشت به شدت خراب شده بود، پدرم هم نبود، و وسیله ای هم نبود، او در چنین شرایط برادرم را به پتویی پیچید و راهی فامنین شد، خودش میگفت یکبار بین راه ترسیدم که بچه از بین رفته باشد پتو از صورتش باز کردم دیدم نفس میکشد، خیلی خوشحال شدم
بعدا" در حدود سال ۵۸ خانه دیگری ساختن ماماهان در کنار خرمن جا و آنجا کوچ کردند،
کشاورزی داشت، علیرغم کهولت سن،چابک و قبراق بود و سوار بر الاغ به سر زمین می رفت و الاغش برای ما کلی نوستالژی بود!
انس ویژه ای با قرآن داشت، خیلی وقت که به منزلشان میرفتم او را در حال خواندن قرآن میدیدم، شبی که مادر بزرگم فوت کرده بود، در همدان منزل عمو سیدکاظم، تا صبح کنار جنازه قرآن خواند
شنیدم وقتی هم که فوت کرد روی سجده ، در حال خواندن قرآن بعد از سحری و نماز صبح بوده، بدون هیچ درد و ناراحتی، انگار به یک خواب شیرین رفته باشد
زندگی ساده ولی طیبه و متعالی داشت، خداوند او را بیامرزد و قرین رحمت بیکرانش کند
خاطره ای از ۱۲ بهمن ۱۳۵۸
بنده خاطرم است که در آن روز ظهر مهمان عمه ام مرحوم سیده بتول ، زوجه مرحوم رضاعلی رستمی در ماماهان بودیم
خانه خشت گلی وسط روستا ، بعد از هشتی ایوان ورودی وارد حیاط و با پله های آجری راه داشت به طبقه دوم که اتاق های نشیمن بود،
آن روز مردم احساس بسیار شاد و خاصی داشتند و پسر عمه ام مرحوم علی آقا دو تا پوستر جدید از امام خریده بود و آورده بود به اتاق زده بود و صحبت ها همه از امام بود
دقیقا یادم است عمه ام سر سجاده نماز نشسته بود
او فرد خنده رو و بسیار شوخ طبعی بود، ولی بر عکس همه در آن روز شاد و خندان نبود، یادم نیست کی بود که علت حزن آن لحظه اش را پرسید، همینطور که روی سجاده نماز نشسته بود گفت بلا تشبه گویی امام حسین به دعوت کوفیان، به ایران آمد، این جماعت با خمینی همان میکنند که کوفیان با اجدادش امام علی و امام حسین کردند!،
همه به شوخی و مسخره و خنده حرفش را تمام کردند ، او توصیح دیگری نداد.
ولی شاید آنچه آن لحظه توجه او را جلب کرده بود این بود که خمینی از دین میگوید و تمام تلاشش برای خداست ولی مردم برای دنیا و نجات از مشکلات دنیوی به خمینی پناه بردند و طبیعی بود بعد از دفع فساد ستم شاهی ، باز مطالباتشان ادامه داشته باشد و آن ماه عسل دیر نپاید، و عمه پایان آن ماه عسل را در آن لحطه اول دیده بود
خدا همه رفتگان را بیامرزد ، فاتحه مع الصلوات 💐